اینکه یک سال و ۴۰ روز کوچولو باشی.... اینکه پاشی بری ستاد بشینی.....همه کلی تحویلت بگیرن....اینکه نشان موج سبزت رو همه جا با خودت ببری ..... اینکه جنگ سیاسی بکنی با یکی بالاتر از خودت.... اینکه با نشان سبزت پاشی بری ستاد رقیب( جدا من با چه شهامتی این کارو کردم؟!؟! اینکه اهنگ گوشیت واسه یاور سبز باشه.... اینکه ملت فکر کنن رای اولی هستی..... ولی تو ۱ سال و ۴۰ روز کوچو لتر تشریف داری! پ.ن: تموم شد...امتحانات.....ارازل.....مدیر...شلوغی...کمیته انضباطی!......کافی شاپ های بعد امتحان...اب نا ناناس!...باور کنم؟ پ.ن: سبز چه رنگ قشنگیست...به به..... پ.ن: به نظرت انضباط من چند میشه؟ پ.ن: می رویم به مشهد.... پ.ن: به جای منه ا سال و ۴۰ روز کوچولوتر پ.ن: وبلاگمان از رونق افتاده همی...هم اکنون نیاز مند یاری سبزتان هستیم.... پ.ن: قالبمان را عوض می کنیم برای یک دوست همیشه ایراد گیر می فهمی؟؟؟ این پست سلام ندارد...وقتی قرار است تو خداحافظی کنی سلام به چه کارم می اید؟ می بینی ؟ به خاطر تو بی خیال درس هایم شده ام و به دنیای مجازی برگشتم... حالا کجا می روی؟؟ مگه دسته خودته؟؟؟ یعنی این؟؟ همه دوستی ها و ...؟ معرفت اینه؟ به خاطر ادمایی که دوستت نداشتند داری میری پس ماها چی؟ ماها که دلمونو خوش کردیم به بودن تو؟ یعنی اینقدر ارزش نداریم؟؟؟؟؟ میری که چی ثابت بشه؟کم اوردنت؟ قدرت نداشتنت؟ باید بمونی و ثابت کنی که هستی...موندن تو به هیچکی ربطی نداره...به خودت فکر کن... دنیای واقعی بهتره؟؟؟؟؟ اصلا حالیم نیست چی دارم می نویسم....فقط همین قدر می دونم که نمی بخشمت اگه بری.... حلالت نمی کنم اگه این دل شکستمو دوباره بشکنی با رفتنت...! خودت sms دادی نوشتی:بغض بزرگترین نوعه اعتراضه...اگه بشکنه اعتراض نیست التماسه. تا وقتی که با وبلاگت بنویسی....بغضت یعنی اعتراض...اما رفتنت یعنی شکستن. یعنی همان چیزی که همه دشمنانت می خواهند. من برعکس همه به تصمیمت احترام نمی گذارم.....راحت به دستت نیاوردم که باز بخواهم راحت از دستت بدهم. درست است دنیای مجازی دردسر دارد....بدی دارد..فحش دارد ... اما خوبی هم دارد....دوستی هم دارد.... نرو..... لا اقل وبلاگت را حذف نکن...تو که می دانی فراموش نمی شوی...تو که می دانی دلتنگت می شویم...پس لا اقل حذفش نکن...بگذار وقتی دلمان برایت تنگ شد بیاییم انجا تو را تنفس کنیم... حذفش نکن...به خدا پشیمان می شوی.... sms دادم نخوانده گرفتی.....حتی جواب هم ندادی.... ترسیدم زنگ بزنم نشنیده بگیری دلم بیشتر از این بشکند. اینجا را اگر نخوانی بی معرفتی ات را اثبات کردی...اگر نظر ندهی یعنی ... نرو نذار که بعد این دنیا به عشق شک بکنه مرگ دلم پای توئه اگه ازش گذر کنی.
) تا ببینی چه خبره!
.....
شما نیز رای سبز بدهید.
اونجا کم تحقیر میشیم...؟
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
کسی هیچ وقت اشک های پنهانی و در خلوتم را ندید... من هم گذاشتم که اخرین تصویری که از من در دل دارن همان خنده هایم باشد...
بزرگترین حُسنی که دارم این است که می توانم در اوج ِ همه بغض ها و رنج ها و دلخوری هایم ساعت ها برایتان شیطنت کنم و بخندانمتان و شما هیچ وقت نفهمید که پشت دیوار خنده هایم سیل اشکی روان است...
شاعر نیستم اما تا دلتان بخواهد راه و رسم عاشقانه نوشتن را بلدم... اینجا دقیقا همانم که در دنیای واقعی هستم...نمی دانم شاید روزی از این حقیقت بترسم...اسم هایی که می نویسم واقعی هستند،خاطره ها ، دلخوری ها ،دلتنگی ها..... همه همانند که رخ داده است و لاغیر...
بزرگترین نعمتی که خدایم به من داده دوستانی بوده است که در پناهشان هم اشک ریخته ام و هم خندیده ام...برای همیشه سبز زیستن گروه اراذلِ مهربانم همیشه دعا کن...گرچه امسال اولین سالیست که کنارشان نخواهم بود و این بیشترین شکنجه این دنیاست...
عاشقانه پرســـــپولیس را می پرستم!*** به قداست عدد ۷ ایمان دارم *** هوای بارونی و دعا کردن زیر بارون رو به هر چیزی ترجیح میدم *** پایـــــیز روزگاری فصل رویاهایم بود هنوز هم می پرستمش گرچه خود زاده اولین روز ماه گرم مردادم***از چتر متنفرم *** میگن خییلی پر حرفم (!) *** میگن شیطونیم خییلیا رو کلافه کرده *** ظاهرا" در کل کل هم مقام برتر رو کسب کردم***بزرگترین ارزویم رسیدن به اسمان خدایم است و بس!***
مهربان نامهربانی دارم.... دعا کن برسد وقت بودن هایش...
******************************
اسم جدید توضیح نداره!
*****************************************
: الله العزيز العليم غافر الذنب و قابل التوبه
خدا عزيزه و دانا، او آمرزندهي گناه هست و پذيرندهي توبه (غافر/آیه 3-2)
و دعا کن که مرا ببخشد...
یا علی...
ندا...
۱/۵/۷۱
اين سرگذشت کودکي است
که به سر انگشت پا
هرگز دستش به شاخه ي هيچ آرزوئي نرسيده است ....
از : مرحوم حسين پناهي
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
