تا امروز- زنگ اخر- فیزیک. از دفتر مدرسه رسیده اس یک خبر که بنده احظار شدم!!! خیالم راحت شد که هیچ اتفاقی نیافتاده، همونطور که به سمت دفتر می رفتم داشتم فکر می کردم که واسه چی باید جواب بدم و احتمالا تعهد؟! - واسه کل کل زنگ پیش با ناظم و معاون؟ - واسه شلوغ کردن در زنگ اول؟؟؟ -واسه بزن و برقصی که توی کلاس راه انداخته بودم؟؟؟ تو همین فکرا بودم که رسیدم به دفتر... ب خلاف همیشه خییلی مهربانانه باهام رفتار شد .... و ناظممون یک عدد کادو کوچیک به ما دادند...!!!! یهو انگار یکی یه پارچ اب یخ ریخت روم... امکان نداشت که مخاطب من باشم!!!! اما انگاری واقعا بودم...در جواب پرسش من ناظم محترمه به این اشاره کرد که یک عیدی بود...!!! وقتی برگشتم تو کلاس بچه ها داشتند دنبال تهیه حلوا می گشتند...واسه مراسم ختم من! اونا هم که کادو رو توی دستم دیدند درجا خشکشون زد...وبعد کلاس منفجر شد از خنده... اخه ادمهایی مثل من که تا حالا جز برای تعهد گرفتن و توبیخ و بی انظباطی به دفتر مدرسه نرفتن جای تعجب داره که یهو اینقدر تعقییر موضع بدن پ.ن: خیییلی مهم: کی گفته من تعقییر موضع دادم؟؟؟ اگه من همونم که هستم پس از این به بعد ۶ برابر زلزله میشم.... چون خیالم راحته که دلِ ناظممون رو بردم. بهمون میگه روح های سرگردان مدرسه!!!
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
کسی هیچ وقت اشک های پنهانی و در خلوتم را ندید... من هم گذاشتم که اخرین تصویری که از من در دل دارن همان خنده هایم باشد...
بزرگترین حُسنی که دارم این است که می توانم در اوج ِ همه بغض ها و رنج ها و دلخوری هایم ساعت ها برایتان شیطنت کنم و بخندانمتان و شما هیچ وقت نفهمید که پشت دیوار خنده هایم سیل اشکی روان است...
شاعر نیستم اما تا دلتان بخواهد راه و رسم عاشقانه نوشتن را بلدم... اینجا دقیقا همانم که در دنیای واقعی هستم...نمی دانم شاید روزی از این حقیقت بترسم...اسم هایی که می نویسم واقعی هستند،خاطره ها ، دلخوری ها ،دلتنگی ها..... همه همانند که رخ داده است و لاغیر...
بزرگترین نعمتی که خدایم به من داده دوستانی بوده است که در پناهشان هم اشک ریخته ام و هم خندیده ام...برای همیشه سبز زیستن گروه اراذلِ مهربانم همیشه دعا کن...گرچه امسال اولین سالیست که کنارشان نخواهم بود و این بیشترین شکنجه این دنیاست...
عاشقانه پرســـــپولیس را می پرستم!*** به قداست عدد ۷ ایمان دارم *** هوای بارونی و دعا کردن زیر بارون رو به هر چیزی ترجیح میدم *** پایـــــیز روزگاری فصل رویاهایم بود هنوز هم می پرستمش گرچه خود زاده اولین روز ماه گرم مردادم***از چتر متنفرم *** میگن خییلی پر حرفم (!) *** میگن شیطونیم خییلیا رو کلافه کرده *** ظاهرا" در کل کل هم مقام برتر رو کسب کردم***بزرگترین ارزویم رسیدن به اسمان خدایم است و بس!***
مهربان نامهربانی دارم.... دعا کن برسد وقت بودن هایش...
******************************
اسم جدید توضیح نداره!
*****************************************
: الله العزيز العليم غافر الذنب و قابل التوبه
خدا عزيزه و دانا، او آمرزندهي گناه هست و پذيرندهي توبه (غافر/آیه 3-2)
و دعا کن که مرا ببخشد...
یا علی...
ندا...
۱/۵/۷۱
اين سرگذشت کودکي است
که به سر انگشت پا
هرگز دستش به شاخه ي هيچ آرزوئي نرسيده است ....
از : مرحوم حسين پناهي
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
