سلام به بهاري كه مياد و ازش مي خوام كه بهترين باشه.... سلام به بهاري كه مياد و مي خواد وجودمو بهاري كنه.... و خداحافظ به تو...... اي ۸۷ كه به اندازه تمام ثانيه ها ازت بيزارم. ۸۷ رو دوست نداشتم..خودت كاري كردي كه ازت بيزارشم..وگرنه منكه باهات مهربون بودم.... دوست نداشتم چون همش روزمرگي بودي و بس.... چون اگه گاهي از يكنواختي در ميومدي فقط تلخي بودي و بس... خاطره خوب هم داشتي يكي ۲۸ /۲/۸۷ به خاطر دو موضوع: قهرماني تيم محبوبم...پرسپوليس پيوستن من به جمع وب نويس ها. يكي ديگه: 24/9..... و ۲۳/۱۱.... اما ۸۷ قبول كن كه اينا خييلي در برابر سيل خاطرات بد كم اند. قبول كن كه واسه من خوب نبودي... بيشتر از تو از شنبه هات متنفرم.....از همشون..اسمشونو گذاشتم شنبه هاي لعنتي. توي تقويمم نوشتم: هفته شش روز دارد بودن شنبه..... تو كه ميدوني واسه چي؟مگه نه؟ تو كه ميدوني من خييلي تلاش كردم كه به هيچكي نگم چقدر سخته اما موفق نشدم... تو كه خودت ديدي خواستم مثه هميشه بخندم اما نشد.. تو كه ديدي تقصير من نبود كه از گريه من همه گريه كردن. تو كه ديدي ، نه يعني تو كه خودت اينكارو كردي كه من اينقدر امسال متحول بشم. يادته تابستون و اون خاطره هاي تلخ؟؟؟ يادته همين اسفند؟؟؟؟ يا نه اصلا دي يادته؟؟؟؟ ۸۷ دفتر خاطراتمو خوندي؟؟؟؟ديدي چي نوشتم؟؟؟ تو اتاقم سرك كشيدي؟؟ ببين من عروسك نيستم ...نه....من ادمم! ببين من از سنگ هم نيستم....با اون مجسمه سرد و بي روح روي كمد هم كلي تفاوت دارم.....مي دوني تو چي؟؟؟ قلب.... اره...فرق من و اون توي قلبه توي دل..همون كه تو امسال زياد شكستي. ببين ۸۷ به ۸۸ بگو كه برام شادي بياره-البته از نوع واقعي- به ۸۸ بگو كه برام تازگي بياره.... بهش بگو دلم مي خواد برام عطر خدا رو بياره....يا شايدم بيشتر دلم مي خواد منو ببره. همين. پيشاپيش عيدتون مبارك...موقع تحويل سال منم دعا كنيد. پ.ن: كاملترشو در وبلاگ ابجي سميه بخونيد از زبون خودش...ولي حرف دله من.... گرچه من نمي تونم به زيبايي اون بنويسم.
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
کسی هیچ وقت اشک های پنهانی و در خلوتم را ندید... من هم گذاشتم که اخرین تصویری که از من در دل دارن همان خنده هایم باشد...
بزرگترین حُسنی که دارم این است که می توانم در اوج ِ همه بغض ها و رنج ها و دلخوری هایم ساعت ها برایتان شیطنت کنم و بخندانمتان و شما هیچ وقت نفهمید که پشت دیوار خنده هایم سیل اشکی روان است...
شاعر نیستم اما تا دلتان بخواهد راه و رسم عاشقانه نوشتن را بلدم... اینجا دقیقا همانم که در دنیای واقعی هستم...نمی دانم شاید روزی از این حقیقت بترسم...اسم هایی که می نویسم واقعی هستند،خاطره ها ، دلخوری ها ،دلتنگی ها..... همه همانند که رخ داده است و لاغیر...
بزرگترین نعمتی که خدایم به من داده دوستانی بوده است که در پناهشان هم اشک ریخته ام و هم خندیده ام...برای همیشه سبز زیستن گروه اراذلِ مهربانم همیشه دعا کن...گرچه امسال اولین سالیست که کنارشان نخواهم بود و این بیشترین شکنجه این دنیاست...
عاشقانه پرســـــپولیس را می پرستم!*** به قداست عدد ۷ ایمان دارم *** هوای بارونی و دعا کردن زیر بارون رو به هر چیزی ترجیح میدم *** پایـــــیز روزگاری فصل رویاهایم بود هنوز هم می پرستمش گرچه خود زاده اولین روز ماه گرم مردادم***از چتر متنفرم *** میگن خییلی پر حرفم (!) *** میگن شیطونیم خییلیا رو کلافه کرده *** ظاهرا" در کل کل هم مقام برتر رو کسب کردم***بزرگترین ارزویم رسیدن به اسمان خدایم است و بس!***
مهربان نامهربانی دارم.... دعا کن برسد وقت بودن هایش...
******************************
اسم جدید توضیح نداره!
*****************************************
: الله العزيز العليم غافر الذنب و قابل التوبه
خدا عزيزه و دانا، او آمرزندهي گناه هست و پذيرندهي توبه (غافر/آیه 3-2)
و دعا کن که مرا ببخشد...
یا علی...
ندا...
۱/۵/۷۱
اين سرگذشت کودکي است
که به سر انگشت پا
هرگز دستش به شاخه ي هيچ آرزوئي نرسيده است ....
از : مرحوم حسين پناهي
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت
